Epitafium

Chociaż ambicją, mądrością się chlubił
Pełen był pychy, co ból tylko rodzi
Tłumu unikał, bo ludzi nie lubił
Rzekł: "Gawiedź wrogiem, przeciętność mi szkodzi"

Uczył się walczyć, bo wojną jest życie
Szybciej niż serce zaś pięści bić mogą
O czarnym pasie nocami śnił skrycie
Gdy zawiódł w walce, inną poszedł drogą

Studiował pilnie, by ksiąg tajemnice
zgłębić starannie, w pomysły mózg płodny
poznał nadzieję, szaloną wietrznicę
tkwąc w melancholii, sukcesu wciąż głodny

Gdy go dręczyło poczucie nicości
Gdy go samotność bez reszty zgnębiła
Duszę zaprzedał za tchnienie miłości,
Ale ta miłość nóż w plecy mu wbiła

Ksztę moralności, co podnieść się każe
Topił w kieliszku gdy ze smutku chory
Sam, zapomniany w dusznym siedział barze
Raz dna dotknąwszy, do życia nieskory

Kiedy zapragnął zbawczego zmian wiatru
Na zmianę życia nazieja się tliła
Sił swych próbował na deskach teatru,
Ale go próżność ze sceny zrzuciła

Mimo, że jego problemy zdradzały
Wokół nadgarstka skrwawione bandaże,
W szpony obłędu z impetem wciąż pchały
Szczęścia, wolności kłamliwe miraże

Choć walczył z losem, porażki nieświadom
Zaczął kopanie własnego grobowca
Zgubiony w myślach, co życiu kres kładą
Zebrał odwagę i skoczył z wieżowca